شرکت نسبی، مدیران تصفیه، اسناد تجارتی
شركاء و روابط آنها در شركت نسبي
شرکت نسبی، شرکتی است که بین چند نفر تشکیل می شود و مسئولیت هر یک از شرکاء به نسبت سرمایه ای که در شرکت گذاشته، می باشد. سهم الشرکه ممکن است نقدی و یا غیر نقدی باشد. سهم الشرکه نقدی باید در زمان شروع شرکت پرداخت شود و سهم الشرکه غیر نقدی با رضایت همه شرکاء باید تقویم و داده شود. در شرکت نسبی، انتقال سهم الشرکه به دیگری، مجاز نیست مگر تمام شرکاء راضی باشند. شخصیت شرکاء در شرکت نسبی موثر است بدین منظور مسائل مهم شرکت باید به اتفاق شرکاء صورت پذیرد. شرکاء حق ندارند با شرکت به رقابت پردازند و بدون اجازه شریکهای دیگر نمی تواند به تجارتی مانند تجارت شرکت، بپردازد و یا مدیر شرکتی باشد که تجارتش با شرکت خود، مشابه است. هر یک از شرکاء به اندازه سرمایه اش در شرکت، نفع یا زیان می بیند مگر اساسنامه شرکت، طور دیگر تعیین کرده باشد. شرکاء به میزان سرمایه در مقابل اشخاص ثالث مسئول تادیه قروض می باشند اگر اساسنامه، طور دیگر مقرر داشته باشد بین خودشان موثر، و در ارتباط با اشخاص ثالث فاقد تاثیرمیباشد.
وظايف مديران تصفيه در شركتهاي تجاري
مدیر تصفیه نماینده ش رکت در زمان تصفیه است. مدیر تصفیه باید هر سال مجمع عمومی عادی صاحبان سهام شرکت را(در مورد شرکت های سهامی) دعوت نموده و صورت دارایی و ترازنامه و عملیات مختلف شرکت را به مجمع عمومی بدهد. مدیر تصفیه باید کارهای ناتمام شرکت را انجام دهد مثلا اگر کالایی در راه است و یا در گمرک مانده و یا طلبی از شرکتی دارد و یا شرکت به جایی مقروض است و غیره، انجام دهد. مدیر تصفیه باید کلیه تعهدات اشخاص نسبت به شرکت، که در عهده داشته اند بستاند و اگر شرکت، تعهداتی نسبت به اشخاصی داشت انجام دهد. مدیر تصفیه مجاز نیست معامله ای کند مگر در اجرای تعهدات شرکت باشد. گرفتن مطالبات شرکت با مدیر تصفیه است اگر اشخاصی چیزی در عهده دارند و نپردازند مدیر تصفیه می تواند به دادگاه شکایت کند آنها حق دارند از جانب شرکت محاکمه نمایند و در مورد تعهدات، وکالت نامه جدید لازم نیست. مدیر تصفیه حق همه گونه اقدام را دارد و در مورد اصلاح و تعیین حکم، در شرکت هایی که شرکاء ضامن دارد با اجازه شرکاء ضامن خواهد بود و در شرکتهای سهامی، مدیر تصفیه، محدود نبوده و کلیه اختیارات را دارد. مدیر تصفیه مکلف است در مدت یک ماه بعد از اتمام تصفیه، مراتب را به ثبت شرکتها اعلام دارد. مدیر تصفیه باید باقیمانده وجوه را بعد از ختم تصفیه، در حسابی قرار داده و اسامی بستانکارانی که حق خود را دریافت نکرده اند به بانک داده و موضوع را آگهی کند. تنظیم بیلان شرکت و تعیین نفع و ضرر شرکت از وظایف مدیر تصفیه است و تقسیم دارائی شرکت هم با اوست. آن مقدار از دارائی شرکت که احتیاج نیست یا محل اختلاف نیست بین شرکاء موقتا قسمت شده و ما بقی که ممکن است مورد اختلاف باشد یا قروض شرکت که موعد پرداختش نرسیده، باید نگه دارد. تصفیه حساب شرکاء نسبت به سهم و مقدار نفع و ضرر آنها با مدیر تصفیه است. در مورد شرکت های سهامی و با مسئولیت محدود و تعاونی، تقسیم دارایی بین شرکاء ممکن نیست مگر سه مرتبه در یکی از جراید خبر داده و یکسال از تاریخ انتشار اولین اعلان گذشته باشد.
اسناد تجاري و مزاياي آنها
اسنادی هستند که میان تاجران در داد و ستد روزمره بکار می رود. به عبارت دیگر اسنادی است که قانون تجارت، از آن نام برده و مقرراتی تعیین کرده است. معامله نسبت به بعضی از آنها، مانند برات، ذاتا تجارتی است و معاملات بعضی از آنها، مانند سفته ذاتا تجارتی نیست. اسناد تجارتی در قانون تجارت ایران برات، سفته و چک است. اسناد تجارتی وسیله انتقال، اعتبار، و مصرف وجوه هستند و به موجب این مزایا، تحت قوانین ویژه ای قرار می گیرند. برات نوشته ای است که شخصی به دیگری امر می کند که وجهی را در زمان تعیین شده، به شخص دیگر یا حواله کرد او بپردازد. برات، بهترین وسیله انتقال وجوه است. مثلا (ع) از (ط) طلبکار است و (ط) از (ء) طلبکار است (ع) با هماهنگی براتی به نام خود و به حساب (ط) و به عهده (ء) صادر می کند از این بابت طلبش را از (ء) می گیرد. گاهی از برات، به عنوان اعتبار استفاده می شود. سفته، سندی است که شخصی، متعهد می شود وجهی را در زمان تعیین شده یا عندالمطالبه در وجه شخص معین یا حواله کرد او یا وجه حامل بپردازد. سفته وسیله اعتبار است. مثلا تاجری کالایی را از شخصی می خرد و سفته ای با زمان پرداخت معین به اندازه ارزش کالا به او می دهد و او سفته را جای پول گرفته و ممکن است که آنرا به دیگری، پس از کسر مدت پرداخت، بفروشد. چک نوشته ای است که امضاء کننده آن وجهی را که نزد محال علیه دارد تماما یا قسمتی از آن را گرفته یا به دیگری می دهد. چک وسیله اعتبار نیست چون صادر کننده چک می بایست نزد بانک محل داشته باشد و در هر حال چک جای وجه نقد مصرف می شود. کسی که می خواهد کالایی را بخرد به جای پرداخت پول، چک صادر می کند که خود را از رفتن به بانک معاف دارد.
قبول و نكول در برات
وقتی شخصی که برات بر عهده اوست قبولی برات را نوشت مقید به پرداخت وجه برات است. محال علیه مختار است که برات را قبول یا نکول کند و در قبولی آن باید تاریخ را نوشته و امضاء یا مهر کند. چون ممکن است وعده پرداخت برات صادر شده، موعد معینی بعد از رویت برات توسط محال علیه باشد بدین ترتیب نوشتن آن تاریخ ضروری است. اگر محال علیه برات را امضاء یا مهر کرد و چیز دیگری ننوشت قبولی برات محسوب می شود. "اگر محال علیه قبولی برات را مشروط به شرطی کند برات نکول شده محسوب است". محال علیه باید ظرف 24 ساعت از رویت قبول یا نکول کند. محال علیه قبل از قبولی برات، ارتباطی با دارنده برات ندارد. پس از قبولی برات، محال علیه حق نکول ندارد. قبولی برات، عقد قراردادی را ملزم می سازد که به موجب آن شخصی که برات به عهده اوست مدیون محسوب می شود. اگر شخصی ثابت نمود که در امضاء برات و قبولی، او را مجبور کرده اند و یا قبول کننده غیر رشید بوده، قبولی اعتباری ندارد. محال علیه مختار است برات را قبول یا نکول کند اگر قبول کرد که شرحش گذشت و اگر نکول کرد دارنده برات به دادگاه واخواست(اعتراض) نکول می دهد. وقتی نکول محال علیه ثابت شد، در برات به وعده، اگر دارنده برات بخواهد امضاءکنندگان و صادر کننده برات، باید ضامنی برای دادن وجه برات بیاورند یا وجه برات را بپردازند. و اگر موعد برات به محض رویت باشد دارنده برات می تواند به هر یک از پشت نویسان برات و صادرکننده برات مراجعه کرده و طلب خود را با مخارج واخواست طلب کند پس همه ظهر نویسان برات و صادر کننده برات مسئول پرداخت برات خواهند بود.